![](https://www.gargalianoionline.gr/wp-content/uploads/2024/07/kserielia.jpg)
Οι νεαρές ελιές ξεραίνονται πάνω στο κλαδί και μετά πέφτουν. Η πτώση του καρπού οφείλεται στην ξηρασία;
Γενικά, η καλοκαιρινή ξηρασία, από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, γίνεται η μοναδική αιτία μείωσης της παραγωγικότητας της ελιάς, αλλά αυτό δεν συμβαίνει, δεδομένου ότι πληθώρα παραγόντων, συνδεδεμένων μεταξύ τους, παρεμβαίνουν στη μείωση της φωτοσυνθετικής ικανότητας της ελιάς, άρα της δυνατότητας θρέψης των ελιών, με αποτέλεσμα την πτώση του καρπού, ή τη μείωση της δυνατότητας συσσώρευσης λαδιού στην ελιά, για τους ίδιους λόγους.
Το μεσογειακό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από ζεστά, ξηρά καλοκαίρια με υψηλή καθημερινή ακτινοβολία και ζήτηση εξάτμισης και σημαντικά μακροπρόθεσμα ελλείμματα εδάφους. Για να διατηρηθεί μια ισορροπία μεταξύ της προσφοράς και της ζήτησης νερού, η πιο άμεση αντίδραση των φυτών στην υδατική καταπόνηση είναι ο περιορισμός της διαπνοής των φύλλων με το κλείσιμο του στομίου. Ωστόσο, αυτό προκαλεί επίσης περιορισμό της διακυτταρικής συγκέντρωσης CO2, επιβραδύνοντας έτσι τη φωτοσύνθεση.
Ο στοματικός περιορισμός της φωτοσύνθεσης που προκαλείται από το στρες του νερού έχει μελετηθεί εκτενώς και είναι επί του παρόντος αποδεκτός ως ένας σημαντικός περιορισμός στην παραγωγικότητα των φυτών σε ξηρές περιοχές. Υπό σοβαρή καταπόνηση νερού, έχει επίσης αναφερθεί ανεπαρκής ρύθμιση της βιοχημικής ικανότητας αφομοίωσης CO2 με μείωση της μέγιστης ικανότητας καρβοξυλίωσης (V cmax), που δεν συνδέεται με το κλείσιμο του στομάχου.
Όλα αυτά επηρεάζουν και την κατανομή του αζώτου στα φύλλα. Κανονικά το άζωτο κατανέμεται κυρίως στα νεαρά φύλλα στις πιο ηλιόλουστες περιοχές, καθώς έχουν μεγαλύτερη φωτοσυνθετική ικανότητα από τα παλιά φύλλα ή σε σκιασμένες περιοχές. Σε περίπτωση όμως περιορισμών στη φωτοσύνθεση, η κατανομή του αζώτου μπορεί να γίνει λιγότερο προσανατολισμένη, με συνέπεια τη μείωση του δυναμικού της ελιάς.
Το στρες που προκαλείται από έλλειμμα εδάφους νερού και/ή υψηλή έλλειμμα πίεσης υδρατμών (VPD) θα μπορούσε να είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που ευθύνονται για τις αποκλίσεις που συνήθως εντοπίζονται από τις θεωρητικές βέλτιστες τιμές κατανομής της φωτοσυνθετικής ικανότητας και του αζώτου των φύλλων στον θόλο ως λειτουργία μεγιστοποίησης της σύλληψης φωτός. Τα στομάχια των φύλλων ελιάς ανταποκρίνονται έντονα στο έλλειμμα νερού του εδάφους και ειδικότερα στην αυξημένη VPD, επομένως, το καλοκαίρι, όταν το VPD είναι υψηλό, εμφανίζεται συνήθως ο στοματικός περιορισμός της φωτοσύνθεσης.
Φτωχή περιεκτικότητα
Η μείωση της φωτοσυνθετικής ικανότητας της ελιάς, άμεσα συνδεδεμένη με την παραγωγικότητα, διότι η δυνατότητα θρέψης των καρπών που αναπτύσσονται και η επακόλουθη συσσώρευση λαδιού εξαρτάται από τη φωτοσύνθεση και επομένως εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και όχι μόνο άμεσα από την έλλειψη νερό.